خار چشم

در ستایش گرگ و در پاسخ به شعر مشیری

2012-02-06T13:31:00.000+03:30

آنکه بر این سان شود انسان پاک
افکند صدها هزاران را به خاک

نیست تاریخ بشر جز خون و جنگ
گرگ باید شوید از خود نام ننگ

گرگ حیوانست اما هوشیار
تیز بین و زیرک و شب زنده دار

گرگ روح مردمان ساده است
سخت می جنگد ولی آزاده است

برتری جویی نشان آدمیست
بخشی از روح و روان آدمیست

ژرف بنگر در درون ذات خویش
تا بیابی گوهر اثبات خویش

بعد از آن با خود مدارا بایدت
صلح با پنهان و پیدا بایدت

غزل

2011-09-25T13:14:00.000+03:30

در دام تو هرکه زار افتاد
چون من به غم هزار افتاد

هرکس به هوای صیدت آمد
خود در قفس شکار افتاد

در موی تو هر سری بپیچید
آخر ز طناب دار افتاد

در راه تو هرکه بال بگشود
سرگشته و بی قرار افتاد

چون ماهی تشنه سوی دریا
می رفت و به شوره زار افتاد

در کار جهان خلاف آمد
آن لحظه که با تو کار افتاد

در طالع ما ز دور گردون
این اختر کج مدار افتاد

مثلثات

2011-09-22T14:14:00.001+03:30

امروز ز فردا خبری نیست

وز رفته ی دیشب اثری نیست

ادراک جهان ابدیت

درحد توان بشری نیست

خوش باش همین دم که توانی

چون فرصت کار دگری نیست

گر بشود

2011-08-01T20:47:00.003+04:30

قصدم این بود که یادت نکنم، گر بشود

یاد آن چشم سیاهت نکنم، گر بشود

هرچه من میکشم از دست همین چشمان است

خواهم این بار نگاهت نکنم، گربشود

با خودم عهد نمودم که دگر خر نشوم

دگر این بار بلاهت نکنم، گربشود

باز آشفته و رنجور نگردم زغمت

خاطر خویش ملامت نکنم، گربشود

کاش یادم برود فرصت آن بوسه که رفت

باز احساس ندامت نکنم، گربشود

گر از آن کوچه ی ما باز گذارت افتاد

شاید اینبار سلامت نکنم، گر بشود

نقایض و استقبالات

2011-08-01T20:45:00.000+04:30

دوستی سروده بود:
ما مدعیان دلی خزانی داریم
با حضرت دجال تبانی داریم
ما لاف زن دنبه و اشک و آهیم
این هفته نیا جام جهانی داریم
ما سرودیم:
این هفته بیا که میهمانی داریم
یک بزن و بکوب آنچنانی داریم
یک بطر عرق نذر ظهورت کردم
دیر کردی ولی ته استکانی داریم

دوست دیگری به مناسبت حلول رمضان سروده بود:
یا رب مه روزه را به ما آسان کن
یکسال گناه را شبی جبران کن
مهمانی تو خوشست و طولانی لیک
از جیب و به خانه ی خودت مهمان کن
ما سرودیم:
دانی مه روزه بر چه کس آسان است؟
بگشوده به روی او در رضوان است؟
آنکس که میان می گساران همه شب
در حال عبادت پری رویان است

کمی نو تر

2011-05-25T11:50:00.008+04:30

شنیده ای عابدی از حصار معبدش شکوه کند؟
یا عقابی از بلندی قله ها بنالد؟
آیا دیده ای نهنگی از گودی اقیانوس بترسد؟
پس چرا من از چشمان تو میترسم؟

2.
سایه ها صاحبشان را می جویند
چرخ ها محورشان را

رود ها بسترشان را

دود ها شعله شان را

و من تو را

3.
فانوسی به ستاره ها سوگند خورد که زنده می ماند
صبح معلوم شد...

4.
نمی دانم ما دو رودیم
که به ساحل هم رسیدیم
یا یک رود با دو ساحل
یا یک ساحل

5.
درخت پیری به باد گفت
این برگ ها تنها تو را آواره تر میکنند
میوه ای بچین، یا دانه ای بکار

6.
ماهی در تنگ می رقصد
قلب در قفس می تپد
گل سرخ بر لبهای تو میشکفد

وقتی میخندی

7.
کلیدی که فکر کند همه ی قفل ها را برای او ساخته اند
هیچ وقت قفلی را باز نخواهد کرد
اما کلیدی که فکر کند او را برای همه قفل ها ساخته اند
بالاخره قفلش را باز خواهد کرد

8.
با چشمان بسته می شود نفس کشید
ولی با دهان باز نمی شود خواب دید

9.
با کوه ها کشتی میگیرد
از سخره ها می پرد
از آبشار ها می گذرد
تا کمی ابر برای تو بسازد
هوا

10.
اولین خانه ای که در داشت را
اولین انسانی ساخت که از غار بیرونش کرده بودند

کرم شبتاب

2011-05-05T22:15:00.000+04:30

ای مردم شهر خوابتان پرمهتاب
سیراب شوید در سراپرده خواب

هر جرعه آن به کامتان شیرین تر
هر پرده ی آن تنیده در رنگ و لعاب

من چون همه شب چراغ در دستم و دل
در آتش انتظار سوزد بیتاب

بر بال خیال چون گذشتید از شب
یادی بکنید از من، کرم شبتاب

برای میهمان هموراه

2011-02-10T07:42:00.000+03:30

سکوت من نه ز لب بستن زبان آید

چه گویمت که زبان در دهان به جان آید

ز راه گفته نخواهد برون شدن این راز

که پشت پرده ادراک در نهان آید

تو گوش راز شنو پیش من بیاور تا

زبان خفته برای تو در بیان آید

کلام سست بر این زبان نمی چرخد

مذاق کال در این دهان نمی آید

به خشکی قلمم ای رفیق خرده مگر

که باز جوشدم آندم که میهمان آید

برای دوست عارفم

2010-05-17T22:21:00.002+04:30

به خواب خود چه بینی عارفانه؟
به پیش من بیان کن شاعرانه

مرا در خواب خوبت ده شراکت
که من هم مست گردم شادمانه

مرا بیداری آمد درد دوران
که از تو دور گشتم کافرانه

به درد واقعیت مبتلایم
بیا و نبض من گیر دکترانه

مرا دست حقیقت برد با خویش
برون رفتم ز بزم کودکانه

خیالت راحت و خواب تو شیرین
پری آید به خوابت دلبرانه

نمی آید دلم آشفتن خواب
به حرف مردوار و صادقانه

ممل در خواب بیند پنبه دانه
گهی لف لف خورد گه دانه دانه

درخت

2010-04-07T02:26:00.000+04:30

بود درختی به باغ قد بر افراشته

در بر او باغبان سنبلکان کاشته

راست به قامت چو سرو دست گشوده چو بید

میوه خوش رنگ او دست نیارست چید

سرو قدش می فکند سایه بر افتادگان

برگ زرافشان او طعنه زدی بر خزان

می بگذشت از برش نهر زلال پر آب

در بغلش غالبا رهگذری غرق خواب

زلف پریشان او چنگ نسیم بهار

ناله ی آرام او زمزمه ی آبشار

گویی به بزم آمده حوریه دوشیزه وار

رقص چنین می نمود برگ سر شاخسار

بوی بهاران رسد چون شکفد غنچه هاش

سیر نگردد مشام هرچه نماید تلاش

بر سر هر شاخه اش شاعره ای خوش لسان

سحره به خنیا گری چلچله آوازه خوان

باغ به او خرم و سبزه از او جلوه گر

چشم از او روشن و مردم از او بهره ور

دست زمستان بود دور ز دامان او

دور تر از آن بود چشم بد از جان او

رهزن جادوپرست

2010-03-03T15:25:00.001+03:30

شاید از آغاز ما بخت نگون داشتیم
ورنه چه دخلی به این قوم زبون داشتیم

دلخوشی مردمان شادی و آرامش است
ما زددان جان و دل غرق به خون داشتیم

عقل و خرد تیره شد مهر به پایان رسید
کاستی آمد در آن هرچه فزون داشتیم

می شکند این بنا بر سر ما هر زمان
سست درآید زکار آنچه ستون داشتیم

در کف این ناکسان تیغ چه کس بر نهاد؟
یاد ندارم مگر حال جنون داشتیم؟

چنبر خودکامگان دایره باطل است
کاش ازین دور ما راه برون داشتیم

رهزن جادو پرست می ببرد هرچه هست
غافل از آن دل که چون گنج درون داشتیم

انفرادی

2009-11-29T19:20:00.004+03:30

با سلام و درود بر همگان
بنده را کس به جای می آرد؟
دیروقتیست گم شدم اینجا
کسی از من نشانه ای دارد؟

لطف کرده نشان من بدهید
راه بر گشت ازین جهنم را
کسی آنجا هنوز باقی هست
که فرامش نکرده نامم را؟

خانه ام جای گرم و خوبی بود
راستی خواب خانه را دیدم
آن یکی راست بود این کابوس
شاید اکنون به خانه خوابیدم

مینویسم برایتان نامه
با ته قاشقم به روی زمین
تا نپوسد دلم زتنهایی
توی سلول انفرادی، اوین

حاکم سخنور

2009-11-17T16:33:00.006+03:30

یکی از حاکمان عهد کهن

تحفه ای داشت از متاع سخن

خواب میکرد مردمان به کلام

سحر می ریخت از گشوده دهن

عده ای در ستایشش مزدور

دیگران در کرامتش بی ظن

شهره در پاکی و صداقت بود

لیک آلوده خرقه و دامن

خویش را نایب خدا می خواند

آن دغل پیشکار اهریمن

چشم بر جان و مال مردم داشت

دست در انتقام و دزدیدن

روزی آواز داد حلقه زنید

تا بگویم ز حمله دشمن

پشت دروازه های شهر آید

دشمن بدسگال پرهیمن

منجنیق آورد ز راه دراز

نیزه و تیر سازد از آهن

تا فرو کوبد آسمان و زمین

تا که ویران کند زمین و زمن

آگهم من زنیت آنان

این حقیقت خدای داند و من

مردمان زین سخن هراسیدند

چاره جستند در جلای وطن

مال و مکنت به جای بنهادند

تا بجویند در سفر مامن

شهر خالی شد از حیات و ز شور

چون شبانه چراغ بی روغن

ماند حاکم در آن خرابه سرای

تا کند پر ز سکه ها مخزن

عطش و قحطی طاقتش بربود

خود شدی قوت مرده خوار و زغن

آنکه حرص و دروغ کارش بود

همه عمر آب کوفت در هاون

کی؟

2009-08-27T13:17:00.004+04:30

کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

آخوند

2009-05-26T02:32:00.001+04:30

بنای هستی آخوند برخریت ماست
چو بر نشست دیگر ز خر نمی افتد

ز هر طرف که بیاندازی این مزبزب را
مثال گربه بچرخد، به سر نمی افتد

چنان زمال ضعیفان قطور و فربه شده
طبر به گردن او کارگر نمی افتد

غذای روز و شب او عزا و مرده خوری است
ز اشتها دمی این بی پدر نمی افتد

تمام هم و غمش این بود که دین مبین
ز تار موی زنی در خطر نمی افتد

طلسم و قرعه دولت به نام آخوند است
فغان که طالع ازین نحس تر نمی افتد

زمام مملکت ار دست اشتران بدهی
به خاک ذلت ازین بیشتر نمی افتد

شعر معروفی از میرزاده عشقی

2009-05-11T18:28:00.001+04:30

بعد از اين بر وطن و بوم و برش بايد ريد
به چنين مجلس و بر كر و فرش بايد ريد

به حقيقت در عدل ار در اين بام و در است
به چنين عدل و به ديوار و درش بايد ريد

آن‌كه بگرفته از او تا كمر ايران را گه
به مكافات الی تا كمرش بايد ريد

پدر ملت ايران اگر اين بی پدر است
بر چنين ملت و روح پدرش بايد ريد

به مدرس نتوان كرد جسارت اما
آن‌قدر هست كه بر ريش خرش بايد ريد

اين حرارت كه به خود احمد آذر دارد
تا كه خاموش شود بر شررش بايد ريد

شفق سرخ نوشت آصف كرمانی مرد
غفرالله كنون بر اثرش بايد ريد

آن دهستانی بی مدرك تحميلی لر
از توك پاش الي مغز سرش بايد ريد

گر ندارد ضرر و نفع مشيرالدوله
بهر اين ملك به نفع و ضررش بايد ريد

ار رَود موتمن‌الملك به مجلس گاهی
احترامن به‌ سر رهگذرش بايد ريد

سیاست پیشگان

2009-05-07T17:39:00.003+04:30

ایرج میرزا خطاب به عارف چنین می گوید:

تو این کرم سیاست چیست داری؟
چرا پا بر دم افعی گذاری؟

سیاست پیشه مردم حیله سازند
نه مانند من و تو پاکبازند

تماما حقه باز و شارلاتانند
به هر جا هرچه پاش افتاد آنند

به هر تغییر شکلی مستعدند
گهی مشروطه گاهی مستبدند

سیاست پیشگان در هر لباسند
به خوبی یکدگر را می شناسند

همه دانند زین فن سودشان چیست
به باطن مقصد و مقصودشان چیست

اگر داخل شوند اندر سیاست
برای شغل و کار است و ریاست

از آن گویند گاهی حرف قانون
که حرف آخر قانون بود نون

هماره منبر و مصحف ملال انگیزد

2009-04-23T11:32:00.005+04:30

هماره منبر و مصحف ملال انگیزد
چه فتنه ها که ازین دامگه نمی خیزد

به حیرتم که درین کارگاه رنگ و ریا
چه سان حقیقت و افسانه درهم آمیزد

چه رخوتی زده بر جان آدمی کاین سان
به خاک سجده رود وز خرد بپرهیزد

چه حیف زان همه امید و همت والا
که بر مناره ی پست دروغ آویزد

چه خونهای گرامی که بی سبب هر بار
بر آسیاب نگون سار دهر می ریزد

ز راه گله ی گمراه می رود چوپان
که وقت حادثه اول ز دام بگریزد

چو "خار چشم" شوی ریشه ات بسوزانند
چو گل به دست خزان است آنکه بستیزد

حضرت علامه

2009-04-14T02:00:00.001+04:30

حضرت علامه شیخ الواعظین
بیضه بان مخلص دین مبین

ریش خود پرورده تا ناف شکم
لکه ای از مهر دارد بر جبین

عالم فقه است و شرع انبیا
صاحب فتواست در احکام دین

می نماید مردمان را موعظه
با زبان چرب و نرم و شکرین

گفت مردم اینکه گویم از خداست
لازم الاجرا برای مسلمین

خالق عالم سپرده دست من
مخزن گنجینه ی علم الیقین

مال دنیا جیفه ی بی ارزش است
بگذرید از این سرای کمترین

هرچه داری پول خمسش را بده
چونکه شیطان می کند در آن کمین

می فروشم زیر قیمت با سند
چند دنگ از خاک جنات برین

تو نمی دانی چه ها دارد بهشت
توی جوبش می رود سرکنگبین

باغ و ویلا در بهشت ارزان شده
روی آن جاییزه می دم حور عین

روز و شب بر تخت خود لم می دهند
مومنان در کاخ های مرمرین

مردم عادی کمی پایین ترند
درموتور خانه درون زیر زمین

کافران هم در جهنم جاودان
لعنت الله علیهم اجمعین

شکر خالق مملکت اسلامی است
گاه زین بر ما و گاهی ما به زین

چون بود سکان کشور دست ما
وای برطیاره و بر سر نشین

جار و مجرور

2009-03-31T12:42:00.001+04:30

در باره ی شعر جار و مجرور ، عارف می نويسد:

اين غزل را بعد از مراجعت از کردستان ، که تصادف کرد با رفتن علمای اعلام و حجج اسلام به تحريک قوام السلطنه و پول انگليسی ها به مسجد جامع که باز نميدانم چه شده بود که اسلام می خواست برود، انگليسی ها فهميده بودند! به علما خبر دادند وآن ها هم خيلی سعی در جلوگيری از رفتن اسلام کردند....

کار با شيخِ حريفان بمدارا نشود

نشود يکسره تا يکسره رسوا نشود

شده آن کار که بايد نشود، می بايد

کرد کاری که دگر بدتر از اين ها نشود

درِ تزوير و ريا باز شد اين بار چنان

بايدش بست، پس از بسته شدن وا نشود

بس نمايش که پسِ پرده ی سالوس و رياست

حيف! بالا نرود پرده تماشا نشود

سلب آسايشِ ما مردم از اينهاست، چرا

سلب آسايش و آرامش از اينها نشود؟

جار و مجرور اگر لغو نگردد ظرفی

که درو می برد از ميکده پيدا نشود

تا که عمامه کفن يا که چماق تکفير

نشکند جبهه ی شان، حلِ معما نشود

گو به آخوندِ مصرتر ز مگس زحمتِ ما

کم کن، اين غوره شود باده و حلوا نشود

کار عمامه در اين ملک کله برداريست

نيست آسوده کس، ار شيخ مکلا نشود

نيست اين مرده ره آخرت اينها حرفست

پس چه خواهی بشود گر زنِ دنيا نشود

چه بلايی است بفهمی که بفهمند بلاست

رفع با رفتن ملا به مصلا نشود

باز دورِ دگر آخوند وکيل ار شد، کاش

باز تا حشر در مجلس شورا نشود

کاش پوتين زند اردنگ به نعلين آن سان

که بيک ذلتی افتد که دگر پا نشود

جهلِ عارف نرود تا نشود بسته و باز

در از آن مدرسه، زين مدرسه در وا نشود

اندرز سوختگان

2009-03-30T23:40:00.006+04:30

این قصیده از اشعار ارزشمند فریدون توللیست که در زمان خود دست به دست بین خریداران شعر و معرفت می گشته است و هنوز هم معنای آن مصداق دارد و متاسفانه هنوز وضعیت مملکت ما چنین است که وصف شده- اگر به مراتب بد تر نشده باشد:

ترسم ز فرط شعبده چندان خرت كنند
تا داستان عشق وطن باورت كنند

من رفتم از چنين ره و ديدم سزاى خويش
بس كن تو ورنه خاك وطن بر سرت كنند

گيرم ز دست چون تو نخيزد خيانتى
خدمت مكن كه رنجه به صد كيفرت كنند

گر واکند حصار "قزل قلعه" لب به گفت

گويد چه پيش چشم تو با همسرت كنند

بر زنده باد گفتن اين خلق خوش گريز
دل برمنه كه يكتنه در سنگرت كنند

پتك اوفتاده در كف ضحاك و اين گروه
خواهان، كه باز كاوه آهنگرت كنند!

ايران, هميشه دوزخ ارباب غيرت است
آتش منه به سينه كه خاكسترت كنند

چون گوژ گشت آينه تصوير بر خطاست
تاريخ نيست اينكه مدام از برت كنند

زنجير عدل خسرو و آن خر كه شكوه كرد
آورده اند تا به حقيقت خرت كنند

ز آن پادشه به خون كسان تشنه تر نبود
ليك اين به كس مگو كه زخس كمترت كنند

نخوت فروش تخت جم اى بيهنر مباش
تا خود علاج فقر جنون پرورت كنند

فخرت بود به كورش و دستت چو اردشير
دايم دراز تا كمكى ديگرت كنند

لاف از قضيب عاريه كم زن كه وقت كار
شرم آيد ار به حجله بخت اندرت كنند

در آن وطن كه قدرت بيگانه حاكم است
رو خار ره مشو كه چو گل پر پرت كنند

عيار باش و دزد و زمين خوار و زن بمزد
تا برتر از سپهبد و سر لشكرت كنند

تلقين قول سعدى فرزانه حيلتى است
تا جاودانه بسته آن ششدرت کنند

نابرده رنج، گنج ميسر شود، عزيز
رو ديده باز كن كه چه در كشورت كنند

بازار غارت است، تو نيزاى پسر مخسب
گوئى بزن كه فارغ ازين چنبرت كنند

ور زانكه خود غرور تو بر فضل و دانش است
حاشا كه اعتنا به چنين گوهرت كنند

من آزموده ام ره تقوى به رنج عمر
زين راه كج مرو كه سيه اخترت كنند

رو قهرمان وزنه شو اركامت آرزوست
تا خار چشم مردم دانشورت كنند

در خايه مالى، اى دل غافل، حكايتى است
گر يادگيرى از همگان برترت كنند

القصه، اى رفيق سيه بخت ساده لوح
راهى بزن كه سجده به سيم و زرت كنند

مام وطن به دامن بيگانه خفته مست
دل بدگمان مكن كه چه با مادرت كنند!

شيراز : ۱۳۴۱

روضه خوان

2009-03-18T10:12:00.005+03:30

" شکر خدا دعای سحر ها گرفته است
دست مرا کرامت آقا گرفته است"*

ذکرم مدام روضه ی آقا حسینم است
از لطف او صناعت ما پا گرفته است

از لطف اهل بیت بود کاسبی به راه
حاج مجتبی بی.ام.و و ویلا گرفته است

کن گریه تا که گرم شود کسب و کار ما
دکان من ز اشک تو گرما گرفته است

آقا حسین پشکل اسبش حراج شد
مردم بیاین که طعم مربا گرفته است

هر بار بیشتر جر و واجر کنم حسین
آن روضه بیشتر به دلت جا گرفته است

ماه محرم از همه سو ماه نعمت است
چون کارروضه خوان کمی بالا گرفته است

هرجا روم بساط عزا را به پا کنم
فریاد و عرعرم همه جا را گرفته است

آبی که بسته ایم به داستان کربلا
جای هزار پهنه دریا گرفته است

آخوند بی شرف شده تنها رقیب ما
باز لقمه های بهترو ملا گرفته است

ما مانده ایم و عربده و تکیه و عزا
آخوند جنده کاخ مطلا گرفته است

با چرت و پرت و ناله کنم خلق را مشنگ
اینگونه سالها کلک ما گرفته است

بی انتهاست خنگی این مردم نفهم
خر نام خود ز ملت چار پا گرفته است
---------------------------------
*حاج حسن خلج، شب اول محرم 1387

سخنان پیامبر با علی

2009-02-28T13:18:00.011+03:30

گفت پیغمبر علی را ای پسر
ای که بودم من برایت چون پدر

ای که نزدیکی به من چون آبریق
محرم رازی و در سختی رفیق

ای که از خردی غلام من بدی
همچو اسب کره رام من بدی

ای تو شمشیرت دوام دین من
میکشی خلقی برای کین من

می بری سر ها ز گوشی تا بگوش
می کنی نا راضیانم را خموش

ای که ببریدی سر یاران خود
بهر من ایثار کردی جان خود

ای علی من مهر تو دارم به سر
می نمایم بهر تو شق القمر

گرچه زشتی و زمختی و عجول
بهتری از مردمان بوالفضول

با تو خواهم گفت از آیین خویش
فاش خواهم ساخت راز دین خویش

این بود راز بزرگ مسلمین
غایت اصلی ختم المرسلین

این نگفتم جز به اندک دوستان
راز را بنهفته ام ازمردمان

حال باید عقل خود داور کنی
آنچه اکنون بشنوی باور کنی

راه ما آیین زور است و ریا
زور بازوی تو و نیرنگ ما

مردمان را خام و رام خود کنم
حرف خالق را کلام خود کنم

زانهمه محمل که می گفتی یهود
بافتم من هم به خوبی تار و پود

آنچنان در بافتم بر آسمان
تا نیابی سر کلاف ریسمان

کس نداند بعد مردن چون شود
هیچ گردد کم و یا افزون شود

تو گمان کردی که اللهی بود؟
بر فراز آسمان شاهی بود؟

تو گمان کردی بهشتی دایر است؟
آتشی آماده بهر کافر است؟

اینهمه حرف است بهر مردمان
شیره ای مالیده ام بر فرقشان

ما که رندیم و جهان بر کام ماست
هر که زیرک نیست اندر دام ماست

لذت این زندگانی یک دم است
هر که با ما نیست محدور الدم است

ما قریشی را به عزت آوریم
دیگران را در مذلت آوریم

خاندان خویش را رجحان دهیم
دیگران را وعده در قرآن دهیم

اینهمه کشتیم و غارت کرده ایم
تو گمان کن که تجارت کرده ایم

اینهمه مال و زمین و بردگان
نعمت خالق بود بر مومنان

سروران را زیر پای خود کشیم
سفلگان را در قفای خود کشیم

بعد ما آیند شیادان بسی
راهشان هموار و بی خار و خسی

ما جهان را در سیاهی آوریم
تا ابد جنگ و تباهی آوریم

ما بلای عقل و هوش مردمیم
مهر و موم چشم و گوش مردمیم

این جزای مردم احمق بود
هرچه بد بختی ببیند حق بود

دین ما گردد مسلط بر زمین
الحمد لله رب العالمین

خدا

2009-02-17T07:58:00.008+03:30

اگر باشد خدایی در سماوات
اگر دارد زمام جن و اموات

اگر بیند تمام کار مردم
اگر داناست بر امیال و حالات

اگر بی او کسی هستی ندارد
اگر در قدرتش مستی ندارد

اگر بد در روانش کار گر نیست
اگر والاست و پستی ندارد

چرا کار جهان اینسان خراب است؟
به هر جایی کسی در منجلاب است؟

اگر دارد به درد مردمان گوش
چرا فریاد مردم بی جواب است؟

چرا سیل و خرابی آفریده؟
چرا بیماری و قحطی رسیده؟

چرا طوفان به دریاها فرستد؟
چرا در کوهها آتش دمیده؟

اگر در دانش خود ظن ندارد
همه داند، ندانستن ندارد

بداند حاصل اعمال مردم
دگر این امتحان کردن ندارد

چرا اینقدر عبد و بنده خواهد؟
چرا افتاده و شرمنده خواهد؟

گنه کردن اگر با اذن او بود
چرا در آخرت پرونده خواهد؟

چرا نامش قرین مرگ و خون است؟
عدوی عقل و همکار جنون است؟

چرا نیک و بدی از او عیان نیست؟
بدی هایش ز خوبی ها فزون است

جناب خاتمی!ا

2009-02-14T10:40:00.005+03:30

جناب خاتمی ای مرد هفت رنگ
دو گوشت باز کن ماتحت خود تنگ

ببین بد بختی ما تا بدانی
چرا بر دامن چون تو زدیم چنگ

همه در زیر بار رنج و دردند
ز ظلم این روانی درد مندند

اگر آزاد بودی رای مردم
پهن هم بار تو هرگز نکردند

نمودی چند روزی عشوه سازی
نمودی با همه نیرنگ بازی

به مظلومی شدی طفلان مسلم
نمودی خلق را از خویش راضی

برفتی پای بوس رهبر خویش
بمالیدی عنش را بر سر خویش

بیایم یا نیایم ساز کردی
نمودی مردمان را منتر خویش

اگر یک بار دیگر طالعت گفت
دگر کمتر بفرما زرزر مفت

دموکراسی نیاید با ولایت
نیاید تاس ما هم طاق و هم جفت

تو گفتی دین و آزادی عیاق اند
هنوز آبگوشت نخورده باجناق اند

تو خود گفتی و خود به به شنیدی
گمان کردی که مردم هم الاغ اند

گمان کردی دعایت مستجاب است
دو خط ریشت از سدر و خضاب است

برو در فکر نان باش ای برادر
که قاچ خربزه در حکم آب است

رسم بندگی

2009-02-12T12:57:00.001+03:30

بندگی رسم گوسفندان است
نه سزاوار راد مردان است

بنده ی بی خرد گمان دارد
که به امر خدا مسلمان است

به فریب و دغا گرفتار است
ز دروغ و ریا پریشان است

آنچه چشمش ببست تزویر است
آنچه عقلش ببرد ایمان است

بنده بودن مرام اسلام است
سر سپردن پیام قرآن است

روسپی آنکه تن به زر بفروخت
آدم سر سپرده حیوان است

نغمه ی مرغ در قفس بشنو
زانکه آزاد نیست نالان است

شاهبازی که بال او بسته
گر به بستان بری به زندان است

در درون خود این ندا شنوی
که رهایی سرشت انسان است

راستی آر و بندگی مپسند
بنده بودن همیشه آسان است

هرچه آزادی پر بها باشد
بندگی همچو ریگ ارزان است

رسم آزادگی به از هر بند
این گهر اختری فروزان است

آنکه زین گوهر گران گذرد
بد سگال است یا که نادان است

دست بر بند بندگی ننهد
آنکه همواره مرد میدان است

راه و رسم یلان ز سر گیریم
کاین منش زآن زال و دستان است

مرد آزاده در جهان تنهاست
لشکر بندگان فراوان است

سر آزادگان رود بر دار
چرخش روزگار اینسان است

این سخن می شناسم از حلاج
آنکه در خون خویش غلطان است

که تو خود خالق خدای خودی
و خدا در حقیقت انسان است

آن خدایی که بنده ات سازد
بی گمان پیشکار شیطان است

بگشا بند دین زدست خرد
تا بنا گردد آنچه ویران است

بود اندیشه گنج اهل خرد
چه نیازش به شیخ و سلطان است

بگریزد شغال هرزه ی دین
که خرد ببر تیز دندان است

شادی و زندگی به آزادی
بود آنجا که عقل میزان است

عاشورا

2009-02-12T12:56:00.002+03:30

حال و روز خودت کنی غمناک
که حسین رفت و کشت و گشت هلاک

زنی بر سینه ی خودت چون طبل
بر دو کتف خودت کشی خاشاک

بی سبب نوحه و فغان سازی
هر دو چشم خودت کنی نمناک

عربده می کشی به برزن و کوی
بی سبب فرق خود نمایی چاک

نه طراز زمین به هم خورده
نه ترک خورده گنبد افلاک

تو گمان کن حسین کشته نشد
هست امثال او بر عرصه ی خاک

زنده اش را ببین که سید علیست
شاد و قبراق و فربه و چالاک

می کند رتق و فتق کار جهان
همه شب پای منقل تریاک

چند میلیون جیره خور دارد
دوهزار خایه مال و صد دلاک

دوست دارد شهید کردن را
و زبمب اتم ندارد باک

این حسین تو است زنده شده
سر برآورده از میانه ی خاک

این همان حاکم ستمکار است
که ز مغز سرت نموده خوراک

گر بمیرد شود شهید خدا
ور بماند شود همین ضحاک

دینداری

2009-02-12T12:52:00.000+03:30

گوسفندی خدا خدا می کرد
یک نفس روز و شب دعا می کرد

در مناجات از خدا می خواست
کاش چوپان مرا رها می کرد

از برای اجابتش بنمود
هر چه را شرع اقتضا می کرد

با دو چشم پر آب هر شب او
رو به درگاه کبریا می کرد

گر به سجاده بود گر بر خاک
سجده بر مهر کربلا می کرد

گاه قرآن به صوت خوش خواندی
گاه ترتیل بی صدا می کرد

در نمازش ولاظالین را
از ته حلق خود ادا می کرد

هر چه داراییش بدی از پشم
همه را نذر انبیا می کرد

در نبود امام گوسفندان
به خر پیر اقتدا می کرد

گه دعای کمیل و جوشن خواند
گه به تسبیح اکتفا می کرد

ذکر و تسبیح او مداوم بود
در همان حال که چرا می کرد

در رکوعش خشوع کامل داشت
سر خود تا به دنبه تا می کرد

در محرم تعزیت می خواند
لعن بر شمر و اشقیا می کرد

مطمین بود خالقش یک روز
عاقبت حاجتش روا می کرد

مزد این زهد و این مسلمانی
عاقبت حق به او عطا می کرد

با رهایی ز دست آن چوپان
در خیال خودش صفا می کرد

شکر ایزد بجای می آورد
شکوه از کندی قضا می کرد

تا که یک روز چوپان برسید
سگ او گله را به پا می کرد

یک به یک حال گوسفندان دید
نگهی سوی چارپا میکرد

دست برد سوی دنبه گوسفند
گویی هندونه داشت سوا می کرد

خِر او را گرفت و با خود برد
گرچه گوسفند دست و پا می کرد

گفت بسم الله و به نام خدا
آن زمان که سرش جدا می کرد

شکر خالق نمود چوپان هم
زانکه اینرا خدا روا می کرد

با خودش گفت چوپان که مدام
لطف حق این نصیب ما می کرد

مردمان نیک و بد کنند وگمان
که هم این و هم آن خدا می کرد

من ندیدم کسی که در ظاهر
غیر این گفته ادعا می کرد

هر کسی دعوی صلاح آورد
با خود و دیگران دغا می کرد

به رهایی و راستی نرسید
آنکه بر دین اتکا می کرد

پیغمبر

2009-02-12T10:40:00.001+03:30

ای که جهلت چون خودت ابتر نبود
زآتشت آسوده خشک و تر نبود

هرچه کوشیدیم تا شیرین شود
زهر تو در کام ما شکر نبود

هرچه گشتیم و شنیدیم عاقبت
جز دروغ و جهل بر منبر نبود

عشق و مستی را حرام انگاشتی
دشمنت جز باده و ساغر نبود؟

تا برستی "اقتلوا" آغاز شد1
این نمی فرمود تا لشکر نبود

اینهمه کشتن نه بهر خالق است
خاطرت قانع به زور و زر نبود

مفت خواری سنت اعقاب توست
هیچکس اینسان گدا پرور نبود

مکتب تسلیم وقتی می رسید
بر تن آزاد مردان سر نبود

اینهمه بد بختی و ویرانگی
در تمام ملک اسکندر نبود

حمله چنگیز و دژخیمان او
در قیاس زخم تو نشتر نبود

زشت بود و اهرمن خو لیک با
دختر خردسال همبستر نبود

گفته ای زنهایتان "حرثّ لکم"ا2
آنکه زاییدت تو را مادر نبود؟

اختران را زینت شب خوانده ای3
خالقت از این توانا تر نبود؟

خلق حیوانات بهر بار بود4
آن زمان جز اشتر و استر نبود؟

خرده بر نادانیت نتوان گرفت
دانش دوران ازین بهتر نبود

بودن خالق اگر معلوم نیست
دست کم الله تو اکبر نبود

حرف خود را بی خطا انگاشتی
چون خرد بر گفته ات داور نبود

راه انسانیت و مهر و خرد
از "صراط المستقیم" برتر نبود؟

گر خرد ورزی ما شرک است و کفر
ننگ بر آنکه به تو کافر نبود

بست چشم هوش را دستان دین
کاش گوش عقل اینسان کر نبود

ایها الناس این چو روز روشن است
رهزن شیاد پیغمبر نبود
---------------------------------------------
1 اشاره به آیه 191 سوره بقره
2 اشاره به آیه 223 سوره بقره
3 اشاره به آیه 6 سوره الصافات و 97 سوره انعام
4 اشاره به آیه های 5-8 سوره نحل

خار نامه

2009-02-12T10:00:00.001+03:30

خار خوش می پرورم در این سرا
گاه تلخ و ترش گاهی شکرین

خار دارم تیز و آبدار و کلفت
می گزارم روز و شب بر چشم دین

خار چشم مردم کور و کرم
مهد کوران و کران ایران زمین

هر که از حق گفتن ما رنجه شد
با یه اردنگی میگم خوش اومدین

مردم زیرک بداند قدر خار
چون به خارستان رسیدی خوشه چین

هیچ رو در بایستی با ما مکن
بر سر هر خاربن خواهی نشین

کن تفرج در سرای خار چشم
هر طرف هر گوشه که خواهی ببین

ملطفت گردان مرا از لطف خود
لیک بالا غیرتا اینجا نرین